سیاهچاله وقتي چيزي تا آن حد از هم بپا شد كه نورهم نتواند از آن عبور كند در اين مرحله فاصله ي سطح تا مركز آن را شعاع شوارتز شيلد گويند اين فاصله براي اولين بار توسط يك دانشمند آلماني محاسبه شده براي چيزي به اندازه ي خورشيد شعاع شوارتز شيلد 9/2 كيلومتر خواهد بود يعني اگر خورشيد بخواهد درهم بپاشد وبه اندازه اي كوچك شود كه از هر طرف تا مركز آن 9/2 كيلومتر يا به عبارتي قطر آن 8/5 كيلومتر باشد و همه ي مواد تشكيل دهنده ي خود را نيز حفظ كرده باشد ديگر نور از آن خارج نخواهد شد .
چنين چيزي را اگر در فضا فرض كنيم و هر چيزي كه بخواهد از كنار آن عبور كند به دام خواهد افتاد چون اثر جذر و مد خورشيدي به اين كوچكي سبب تكه تكه شدن چيز فوق خواهد شد اجزاء از هم پاشيده شده آن چيز به دورش حلقه زده و بلاخره در ان سقوط خواهند كرد و هر چيزي كه سقوط كرد ديگر نتواند از آن خارج شود اين چيز كوچك به صورت حفره اي در فضا در مي آيد و چون نور نمي تواند از آن عبور كند مطلقاً سياه رنگ است پس يك سيا هچال خواهد بود .
آيا راهي براي پيدا كردن سياهچاله ها وجود دارد ؟
گرچه از سياهچاله ها هيچ تششعي خارج نمي شود اما چيزهايي كه در سياهچاله ها سقوط مي كنند به هنگام سقوط از خود اشعه ي X منتشر مي كنند . ستاره شناسان از روي زمين محل تابش اشعه X را در آسمان مشخص مي كنند اگر اين اشعه از يك نقطه واحد سرچشمه گرفته باشد در اين صورت احتمالاً از يك ستاره در حال از هم پاشيدن ( ستاره نوتروني يا سياهچال )
خارج مي شود . اگر اشعه X از يك ستاره نوتروني باشد به صورت تپشها ي تند مطابق با چرخش ستاره نوتروني دريا فت خواهد شد .
اما اگر اگر اشعه از سياهچال باشد بطور دائم منتشر خواهد شد زيرا كه نور از خود سياهچال بلكه از موادي كه در حال سقوط در آن هستند صادر مي شوند . در مورد سياهچال ها اشعه X را به طور نا منظم به مقدار كم و زياد منتشر مي شود ، زيرا كه ممكن است زماني مواد زيادي در حال سقوط به سياهچال باشند و زماني كم . هر وقت ستاره شناسان به جايي كه ستاره همراه بايد باشد نگاه مي كنند هيچ چيز نمي بينند اگر آن ستاره معمولي با اندازه ي 5 تا 8 برابر خورشيد بود ، بايد به اندازه ي كافي روشن مي بود تا حتي از فاصله ي 000/10 سال نوري هم بوسيله تلسكوپ ديده شود چون اين ستاره ديده نمي شود بنا براين بايستي يك ستاره در هم پاشيده با شد ؛ يك كوتوله سفيديا يك ستاره ي نوتروني از چنين فاصله اي ديده نمي شود اما اگر كوتوله سفيد و ستاره نوتروني نمي توانند اينقدر بزرگ باشند و به هم از پاشيدن ادامه دهند . همان طور كه ملاظه شد سياهچاله ها از فرو ريختن ستاره ها حاصل مي شوند . وقتي اين سياهچاله ها ايجاد شوند وزن آنها برابر وزن ستاره ي اوليه است ولي به تدريج و با جذب مواد ديگر بر وزن آنها افزوده مي شود از سوي ديگرحتي اجسام كوچك هم اگر به اندازه ي كافي فشرده شوند به سياهچال تبديل خواهند شد . ها وكينگ دانشمند انگيليسي ثابت كرد كه سياهچاله ها هم مي توانند وزن از دست بدهند مقداري از انرژي جاذبه اي آنها در خارج محدوده شعاع شوارتز شيلد به ذرات ماده تبديل مي شود وممكن است اين ذرات به فضاي بيرون بگريزند از اين طريق مقداري از مواد تشكيل دهنده ي سياهچاله ها از آن خارج مي شود كه به اين عمل اصطلاحاً تبخير هم مي گويند در مورد سياهچاله ها ي بزرگ كه به اندازه ي يك ستاره وزن دارند ميزان اين تبخيرآنقدركم است كه براي تبخيرهمه مواد تشكيل دهنده اش ميليون ها سال وقت لازم است در حا ليكه در اين مدت خيلي بيشتر از اين مقدار از ماده به آن اضافه مي شود و بنابراين هيچ وقت از طريق تبخير از وزن آن كاسته نخواهد شد .سياهچال كوچك بايد به وسيله ي تبخير كوچك و كوچك تر شود و بلاخره هنگامي كه ديگر خيلي خيلي كوچك شد يك متر به تبخير آن حالت انفجاري به خود گرفته و تششعاتي حتي با انرژي بيشتر از اشعه X از خود منتشر مي كند اشعه منتشر شده از اين طريق اشعه گاما خواهد بود .ستاره شناسان ممكن است به زودي اطلاعات زيادي دربارهي سياهچاله ها كسب كنند و اشعه هاي پيش بيني شدهي خود را كشف كنند كه به كمك آها بتوانيم جهان را بهتر از آنكه در گذشته توانستيم درك كنيم .